از سالهاي دهه ۷۰، عارضه كمبود اكسيژن آب تالاب توسط جلبك وارداتي آزولا كه براي تثبيت ازت برنجزارها توسط يك كارشناس نادان از ژاپن وارد تالاب شد، كم كم چهره تالاب را دگرگون كرد.

ياد روزهايي كه آسمان از كشيم‌هاي مهاجر سياه مي‌شد. قوها تا نزديكي مردم مي‌آمدند. من با دستان كوچكم تكه هاي نان را بين آنها قسمت مي كردم. گردشگران روي آورده به انزلي، وجه تسميه "ساحل قو" را ميدانستند. مرغابي هاي مهاجر، اردكهاي سرسبز، چنگر، آنقوت و ... همه با يكديگر سازماني بانظم و ترتيب تشكيل مي‌دادند.

يادم مي‌آيد كه يك حواصيل كوچك دراثر طوفان آسيب ديده بود و به منزل ما پناه آورده بود. بالش شكسته بود. آن موقع، به داروي ضدعفوني "دوا گلي" مي‌گفتند. كمي از آن به بالش زدم و آنرا بستم. پس از مدتي به ما خو گرفت. براحتي از دستم غذا مي خورد و من از اينكه اشرف مخلوقات هستم لذت مي‌بردم...

فوك درياي خزر هميشه علاقمند به ورود به تالاب بود. حتي يكبار يكي از دوستانم را با گاز كوچكي از دندانهايش بدرقه كرد. اما حالا....

بقول سهراب "رويش هندسي سنگ و سيمان" است كه باز هم بر يكي از جاذبه‌هاي بسيار فوق‌العاده كشورمان سايه افكنده و آن را هر ثانيه به نابودي نزديك مي‌كند. 

من از زمان نوجواني از دانش زبان انگليسي تا حد متعادلي برخوردار بودم و هر از گاهي كه گردشگران خارجي به انزلي مي‌رسيدند، با آنان مشغول گفت و گو مي‌شدم. اغلب آنان از ابتدا سراغ تالاب را مي‌گرفتند. چراكه در بروشورهاي خارجي آنان، از اين تالاب بعنوان يكي از نادرترين تالابها و ذخيره‌هاي تنوع زيستي دنيا نام برده شده‌بود.

آيا هنوز هم اين متون در آن بروشورها چاپ خواهدشد؟؟